Kişisel Yorumum - Dedektif Kerem Alp:

Her fert, kız veya erkek, kendi istemeden gözlerini açar dünyaya. Oyun çağlarından sonrada eğitim... Ne kadar uzun gelir bize. Kimimiz, hızla atlarız o basamakları. Kimimiz, tökezler yarıda bırakırız. Ama, hayat ve yaşam devam etmektedir. Ergenlik çağına geliriz, büyürüz. Çevremizde bulunan toplumda yer almak için arayışlara kapılırız. Aşık olur, sevdalanırız. Kimimiz ulaşır sevdiğine, kimimiz ulaşamaz. Ulaşamayanlar gıpta ile bakarlar diğerlerine. Ulaşanlar da içinde, bulundukları bir avuç mutluluğun farkında olamazlar

İhanetlerin odak noktasında olduğumu fark ettiğim sıralarda, bir ablama telefon açmış, çevremde biraz yaşadıklarımdan hayıflanarak, "Bir elmanın yarısı var mı?" Diye sorduğumda.
"Var da biri dayanamayıp alıyor" demişti.

Toplum bilimci hocalarımızla, psikologlarla da, boşanma davalarında ünlü olan avukatlarla da çeşitli tür konuşmalar yaptım. Sağlıklı ilişkiler, sağlıklı evlilikler, sağlıklı nesiller...

Çok... Çok... Ama, pek çok parası, mülkiyeti olanlar gördüm, ve bir yudum mutluluklarının olmadığını. Başlangıcında yaşanmış çok büyük aşklar gördüm. Bir süre sonra yıpranmış, buruşmuş, atılmış... Ege bölgesindeki, bir şehirde olan radyodan, dedektiflikle ilgili canlı yayın olarak yapılan yayında şu konuşmalar geçiyordu Dj arkadaşla aramızda;

"Diyelim ki, ben şu anda eşimle boşanmamış bir konumda ayrı yaşıyorum. Onunla olan evliliğimizden de bir çocuğumuz var. Ve diyelim ki ben, resmen boşanmadığım eşimin bir başkasıyla olan bir beraberliği de var, yani, bir konumda bir başkasıyla beraber yaşamakta (siz ne tabir ederseniz edin). Bu konumda ben eşim ve eşimin birlikte yaşadığı kişi, üçümüz gerektiğinde, bir masaya oturup konuşmak zorundayız." Dediğimde Dj. arkadaş sinirlenmişti. Mikrofonu kapatarak. "Olur mu ağabey bizim burada cinayet çıkar" diye cevap vermişti bana. Kendisini ikna edip mikrofonu açtırdığımda; "Ve farz edelim ki, çocuğumuz kan kanseri, ne bileyim tedavisi imkansız bir hastalıktan ölüm döşeğinde yatmakta. Tek çarede eşimin birlikte olduğu bu insandan yapılacak nakilde. Kıskançlık duygularım mı daha ağır, yoksa çocuğumun hayatımı?..." Demiştim.

Örflerimiz, törelerimiz, ananelerimiz... Ama yaşama da mantıklı bakmalıyız. Bizim duygusallığımız hiçbir zaman başkalarının da yaşama hakkını kısıtlayamaz... Bizim özel yaşantımız olduğu gibi elbet, karşımızdaki insanında özelliği vardır.