Hakkımızda ne öğrenmek istersiniz bilemem ama öncelikle neden bu mesleğe (siz ister iş kolu, ister meslek diye bakın sanırım, yazımda bana hak verirsiniz.) neden girdiğimle başlayalım.

Severek katıldığım, Emniyet teşkilatında, geçirmiş olduğum acı tatlı bir çok hatıradan sonra, 1996 sonunda yılında, yine severek emekli olarak ayrıldıktan sonra, kısa bir süre için dinlenmiş, ne yapacağımı düşünmüştüm. Ticaret merakım olmadığından, teşkilatımın bana vermiş olduğu araştırmacı tecrübelerinden dolayı, dedektiflik diye tabir edilen bu işe soyundum. Ama bu iş kolunun veya mesleğin, sandığım gibi olmadığını kısa zamanda anladım.

Adeta bir çırak gibi, aynı işi yapan bir kaç arkadaşın yanında bir iki ay bedava çalıştım. 1997 yılının başlarında, bir araştırma bürosu açtım. Zaman geçmekteydi. Çalışıyordum. Çalıştıkça geçen zaman içerisinde ne kadar çok şey öğrenmeye başladığımı hissediyor, anlıyordum. Bir yandan da, o sıralarda hazırlanıp T.B.M.M. ne sunulmuş olan dedektiflik yasasının çıkmasını beklemekteydim. Hayallerim dizilerini seyrettiğimiz gibi bir şirketti. Ama yasa veto edilmişti.

O sıralarda Mecliste bulunan bir üst düzey görevlisi ağabeyime nedenini sorduğumda, bana kanunun hiçbir zaman çıkmayacağını söylemişti. Çünkü çok şeyler biliyorduk... Ve millet olarak hazır değildik. Birden, kendimi bir çemberin odak noktası olduğumu anladım ve çevreme baktığımda, herkesin herkese ihanet ettiğini fark ettim. Kırıldım, üzüldüm. Ama, artık işim buydu.

Programlara, konuşmalara katıldım. Bir şeyler anlatmak istedim. Bilhassa evliliklerde. Öncelikle, akıl ve vücut sağlığının, ahlak ve karşılıklı güvenin, saygının, sevginin, ortak hobilerin en sonunda paranın gerekli olduğunu anlatmaya çalıştım...

1998 yılında çıkmasını beklediğimiz dedektiflik yasasından ümidi kesip, ana sözleşmesinde, bizi kanun önünde koruyacak maddeler koyarak bir Ltd. şirket kurduk. Elbette, her çalışan arkadaşımın yaşadığı gibi, kanunla karşıya geldik. Ama yapmış olduğumuz ana sözleşme maddeleri hem bizi, hem de müşterilerimizi korudu. Bir zamanlar, şirketimizde çalıştırmak için gazeteye ilan vermiştik. Aman Allahım ne kadar bu işe meraklı varmış diye hayret etmiştik. Çoğunu cevaplayan bendim. Hayır efendim, güzel bir bayan aramıyoruz. Takip ederken, takip edilebilirsiniz... Hayır efendim biz karate bilen eleman istemiyoruz. İşimiz kavga değil... Hayır efendim bizim için boy probleminiz var... Yılmıştım o gün...
Pek tabii ki, aradığımız elemanları bulmuştuk. Ne uzun boylu, ne güzel, ne kavgacı, ne de maceracı. Sanırım hepsi akıllı ve araştırmacı... İşini bilen insanlar...